Wanneer het universum fluistert... Of hoe Isla Freya werd.

Ik kan niet uitleggen wat er gebeurde. Eerlijk gezegd voel ik daar ook geen behoefte toe. Iedereen gebruikt de woorden die bij hem of haar resoneren. Toeval. Intuïtie. Synchroniciteiten. Het universum. Energie. Uiteindelijk maakt het niet uit.

Ik weet alleen dat, terugkijkend op die negentien dagen met Isla, ik het gevoel heb dat sommige ontmoetingen precies gebeuren wanneer ze moeten gebeuren.

Wanneer plannen plotseling veranderen

Op 4 juli zouden we naar de Dierenbeschermingsdag in Flémalle gaan. Aanvankelijk was ik van plan Capitàn en Canela mee te nemen. Maar net toen ik op het punt stond het huis te verlaten, gebeurde er iets. Isla verscheen voor me. Zonder specifieke reden veranderde ik mijn plannen. Canela bleef thuis. Isla ging met ons mee. Op dat moment dacht ik gewoon dat ze klaar was voor deze nieuwe ervaring. Nu vraag ik me af of het niet eerder de ervaring was die haar te wachten stond.

Een eerste ontmoeting

We slenterden langs de kraampjes van het evenement. Tien dagen eerder was dit kleine galgaaatje onrustig geweest in mijn woonkamer. En toch... ze observeerde. Ze verkende haar omgeving. Ze leek van nature overweldigd, maar ook ongelooflijk nieuwsgierig. Alsof de wereld met elke minuut een beetje minder eng werd. We stopten bij de kraam van een vriend, een shiatsu-instructrice. Een student probeerde contact te maken met Isla. Het was niet het juiste moment. Ze was er nog niet klaar voor. Dus vervolgden we onze weg.

Een ontmoeting die alles veranderde

Toen we terugkwamen, waren de studenten even stil. Dat was het moment waarop Capitàn, zoals altijd, voor een van hen ging liggen. Terwijl ze hem masseerde, merkte ik iets op. Isla kwam dichterbij. Ze bleef over hem heen gebogen. Alsof ze observeerde. Alsof ze probeerde te begrijpen. Of misschien probeerde ze gewoon aan te voelen wat er gebeurde. Toen Capitàns sessie voorbij was, kwam ze dichterbij. En toen, zonder aarzeling... ging ze liggen. Alsof ze wilde zeggen:

"Nu ben ik aan de beurt."

De jonge vrouw beoefende niet alleen Shiatsu. Ze werkte ook met Reiki, energieheling en dierencommunicatie. Ik weet dat deze benaderingen niet iedereen zullen aanspreken. Het is niet mijn bedoeling om iemand te overtuigen. Ik vertel alleen wat ik heb ervaren. Wat ik voelde. Wat ik zag gebeuren. Tijdens de sessie liet Isla zich volledig gaan. Haar oogleden sloten zich. Haar lichaam ontspande. Alsof ze, voor het eerst in lange tijd, klaar was om iets los te laten wat ze zo lang met zich mee had gedragen.

Toen vertelde de jonge vrouw me over haar gevoelens. Volgens haar zocht Isla een gezin zonder jonge kinderen. Niet omdat ze niet van kinderen hield, maar omdat ze een stabiele omgeving nodig had. Ze wilde eindelijk ervaren wat ze nooit had gekend: een puppy zijn. Spelen. Ontdekken. Verwonderd raken. Zonder constant op haar hoede te hoeven zijn. En er was nog iets. Iets dat me diep raakte.

Ze sprak met me over Isla's vrouwelijke aard. Over een jonge hond die van nature een verantwoordelijkheidsgevoel had voor degenen van wie ze hield. Die wilde beschermen. Die wilde zorgen. En die daarom haar leven moest delen met een andere hond. Niet om beschermd te worden, maar zodat ze die onzichtbare last niet langer alleen hoefde te dragen. Op dat moment wist ik nog niet hoeveel die woorden een paar dagen later zouden resoneren.

De MISSIE die grenzen overstijgt

Een paar dagen na deze ontmoeting kwam er een adoptieaanvraag binnen. Aanvankelijk was het jonge stel geïnteresseerd in een andere hond. Maar hun zoektocht leidde hen uiteindelijk naar Isla. Toen ik de deur opendeed om ze te verwelkomen... ik kon niet zeggen waarom. Ik wist het gewoon. Ze straalden een diepe sereniteit uit. Een zachtheid. Een licht. Een manier van zijn. Ongehaast. Niet veeleisend. Gewoon aanwezig. We gingen wandelen. Isla strekte haar benen. Ze kwam regelmatig naar me terug. Dan ging ze weer op ontdekkingstocht. Ze speelde met hun hond, Sunny. De twee leken elkaar meteen te begrijpen. Alsof ze dezelfde taal spraken. En zo nu en dan zocht Isla contact: een blik, een aai of een glimlach van haar toekomstige baasjes. Zonder aarzeling. Zonder angst. Alsof ze... het wist.

Toen Isla Freya werd

De volgende ochtend – het grote moment. We kletsten aan tafel en gaven de honden de kans elkaar te ontmoeten. Ik bracht Freya naar de bus van haar nieuwe baasjes. Het was een diep ontroerend moment. Een prachtige ontmoeting met stralende mensen en het begin van een nieuw leven voor dit magnifieke kleine zwarte juweeltje. Maar het verhaal van die dag eindigde daar niet.

Toen ik thuiskwam, twijfelde ik wat ik moest doen. Ik wilde iets bijzonders doen met mijn honden en dacht aan de Looserplas in Budel. Toen kwam er een idee bij mij op: Freya was net als ik onderweg naar Nederland, dus ik heb contact opgenomen. En dus spraken we af elkaar in Budel te ontmoeten.

Het was een magisch moment: Freya besefte dat ik niet uit haar leven was verdwenen. Zij en Sunny renden vrij rond het meer, sprongen in het water en hadden de tijd van hun leven. De band tussen Sunny en Isla was zo sterk dat het leek alsof ze elkaar al eeuwen kenden. Ik zag ze rennen. En ik dacht aan deze kleine galga die pas negentien dagen eerder was aangekomen. Deze kleine hond die nooit stil leek te kunnen blijven. Deze kleine hond die met angst en beven naar de wereld keek. Vandaag... was ze aan het rennen. Heel eenvoudig. Vrij. Vrolijk. Die dag werd Isla Freya.

En vreemd genoeg paste deze nieuwe naam perfect bij hem. Alsof deze jonge hond veel meer had gevonden dan alleen een gezin. Ze had haar plek gevonden. Ik kan nog steeds niet precies uitleggen wat er in die negentien dagen is gebeurd. Ik weet niet of het toeval was, een intuïtie, energie of gewoon leuke ontmoetingen. En uiteindelijk... denk ik dat het niet eens zoveel uitmaakt. Ik weet alleen dat er een kleine zwarte galga bij mij thuis is aangekomen onder de naam Isla. En dat ze vertrok onder de naam Freya. Tussen deze twee namen zaten slechts negentien dagen. Negentien dagen die genoeg waren om verschillende levens te veranderen. De zijne, een beetje de mijne, en die van zijn nieuwe familie.