Wanneer het universum fluistert...Of hoe Isla Freya werd

Ik kan niet uitleggen wat er gebeurde.

En eerlijk gezegd voel ik daar ook geen behoefte toe.

Iedereen gebruikt de woorden die bij hem of haar resoneren.

Toeval.

Intuïtie.

Synchroonheden.

Het universum.

Energie.

Uiteindelijk maakt het niet uit.

Ik weet alleen dat, terugkijkend op die negentien dagen met Isla, ik het gevoel heb dat bepaalde ontmoetingen precies gebeuren wanneer ze bedoeld zijn.

Wanneer plannen plotseling veranderen:

Op 4 juli zouden we naar de Dierenwelzijnsdag in Flémalle gaan.

Aanvankelijk was ik van plan Capitàn en Canela mee te nemen.

Maar net toen ik het huis wou verlaten, gebeurde er iets.

Isla verscheen voor me.

Zonder specifieke reden veranderde ik mijn plannen.

Canela zou thuisblijven.

Isla zou met ons meegaan.

Op dat moment dacht ik gewoon dat ze klaar was voor deze nieuwe ervaring.

Nu vraag ik me af of het niet juist de ervaring was die haar te wachten stond.

Een eerste ontmoeting

We wandelden op ons gemak langs de stands op het evenement.

Nog geen tien dagen daarvoor had deze kleine galga nog rusteloos heen en weer gelopen in mijn woonkamer.

En toch...

Ze observeerde.

Ze verkende de omgeving.

Ze leek natuurlijk overdonderd, maar ook enorm nieuwsgierig.

Alsof de wereld met de minuut een beetje minder beangstigend werd.

We stopten bij de stand van een vriendin – een Shiatsu-instructrice.

Een cursist probeerde voorzichtig contact te maken met Isla.

Het was niet het juiste moment.

Ze was er nog niet aan toe.

Dus liepen we weer verder.

Een ontmoeting die alles veranderde

Toen we terugkwamen, waren de cursisten even niet bezig.

En het was Capitàn die, heel typerend voor hem, spontaan voor een van hen kwam liggen.

Terwijl zij hem masseerde, viel me iets op.

Isla kwam dichterbij.

Ze bleef over hem heen gebogen staan.

Alsof ze observeerde.

Alsof ze probeerde te begrijpen.

Of misschien probeerde ze gewoon aan te voelen wat er gebeurde.

Toen de sessie van Capitàn voorbij was, stapte ze naar voren.

En toen, zonder aarzeling...

Ging ze liggen.

Alsof ze op haar beurt wilde zeggen:

"Nu ben ik aan de beurt."

De jonge vrouw deed niet alleen aan Shiatsu.

Ze werkte ook met Reiki, energetische healing en dierencommunicatie.

Ik weet dat deze benaderingen niet iedereen zullen aanspreken.

En het is niet mijn bedoeling om iemand te overtuigen.

Ik vertel simpelweg wat ik heb ervaren.

Wat ik voelde.

Wat ik zag gebeuren.

Tijdens de sessie liet Isla alles helemaal los.

Haar oogleden vielen dicht.

Haar lichaam ontspande zich. Alsof ze, voor het eerst in lange tijd, bereid was iets neer te leggen dat ze al die tijd met zich mee had gedragen.

Daarna vertelde de jonge vrouw me wat ze had aangevoeld.

Volgens haar was Isla op zoek naar een gezin zonder kleine kinderen.

Niet omdat ze niet van kinderen hield.

Maar omdat ze behoefte had aan een stabiele energie.

Ze wilde eindelijk ervaren wat ze nooit had gekend:

Puppy zijn.

Spelen.

Ontdekken.

Zich verwonderen.

Zonder voortdurend op haar hoede te hoeven zijn.

En er was nog iets. Iets dat me diep heeft geraakt.

Ze sprak met me over Isla’s vrouwelijke aard.

Over een jonge hond die van nature een verantwoordelijkheidsgevoel had voor degenen van wie ze hield.

Die wilde beschermen.

Voor hen wilde zorgen.

En die, om dat te kunnen doen, haar dagelijks leven met een andere hond zou moeten delen.

Niet om zelf beschermd te worden.

Maar zodat ze die onzichtbare last niet langer alleen hoefde te dragen.

Ik wist toen nog niet hoe diep die woorden slechts enkele dagen later zouden resoneren.

DE BOODSCHAP overschreed grenzen.

Een paar dagen na die ontmoeting kwam er een aanvraag voor adoptie binnen.

Aanvankelijk was het jonge stel geïnteresseerd in een andere hond.

Maar hun zoektocht leidde hen uiteindelijk naar Isla.

Toen ik de deur voor hen opende...

Ik kon niet zeggen waarom.

Ik wist het gewoon.

Er ging iets diep rustgevends van hen uit.

Een zachtheid.

Een licht.

Een manier van aanwezig zijn.

Zonder haast.

Zonder eisen.

Gewoon aanwezig.

We gingen wandelen.

Isla mocht vrij rondlopen.

Ze kwam regelmatig even bij me terug.

Om vervolgens weer verder te gaan.

Ze speelde met hun hond, Sunny.

De twee leken elkaar meteen te begrijpen.

Alsof ze dezelfde taal spraken.

En af en toe zocht Isla contact: een blik, een aai of een glimlach van haar toekomstige baasjes.

Zonder aarzeling.

Zonder angst.

Alsof ook zij...

Het wist.

Toen Isla Freya werd

De volgende ochtend – het grote moment.

We kletsten wat aan tafel en gaven de honden de kans om weer even contact met elkaar te maken. Ik liep met Freya naar de bus van haar nieuwe baasjes.

Het was een diep ontroerend moment. Een prachtige ontmoeting met stralende mensen en het begin van een nieuw leven voor dit bijzondere, prachtige zwarte pareltje.

Maar het verhaal van die dag eindigde daar niet.

Toen ik terugkwam, twijfelde ik over wat ik zou doen. Ik wilde iets bijzonders ondernemen met mijn honden en dacht aan de Looserplas in Budel. Toen viel het kwartje: Freya was onderweg naar Nederland, net als ik, dus nam ik contact met ze op.

En zo spraken we af in Budel.

Het was een magisch moment: Freya besefte dat ik niet uit haar leven was verdwenen.

Zij en Sunny renden vrij rond het meer, sprongen in het water en hadden de tijd van hun leven.

De band tussen Sunny en Isla was zo sterk dat het leek alsof ze elkaar al eeuwen kenden.

Ik keek toe hoe ze renden.

En ik dacht aan dat kleine Galga-meisje dat nog maar negentien dagen eerder was aangekomen.

Het hondje dat maar niet stil leek te kunnen staan.

Het hondje dat de wereld met angst en beven aankeek.

Vandaag...

Rende ze.

Gewoon.

Vrij.

Gelukkig.

Die dag werd Isla Freya.

En vreemd genoeg voelde die nieuwe naam helemaal goed.

Alsof deze jonge hond veel meer had gevonden dan alleen een gezin.

Ze had haar plek gevonden.

Ik kan nog steeds niet precies uitleggen wat er in die negentien dagen is gebeurd.

Ik weet niet of het toeval, intuïtie, energie of simpelweg prachtige ontmoetingen waren.

En uiteindelijk...

Denk ik dat het er niet eens zozeer toe doet. Ik weet alleen dat er een kleine zwarte Galga bij mij thuis aankwam onder de naam Isla.

En dat ze vertrok onder de naam Freya.

Tussen die twee namen lagen slechts negentien dagen.

Negentien dagen die genoeg waren om meerdere levens te veranderen.

Dat van haar, een beetje dat van mij, en dat van haar nieuwe gezin.