Een hond kent geen grenzen.
- Sit Happens
- 22 juin
- 4 min de lecture
Telkens wanneer een Spaanse vereniging een foto plaatst van een hond die geadopteerd kan worden, komt onvermijdelijk dezelfde vraag naar boven:
"Waarom een spaanse hond adopteren als de Belgische asielen al vol zitten?"
Het is een terechte vraag.
Een vraag die meer verdient dan een snel of emotioneel antwoord.
Want achter deze vraag schuilt vaak een simpele gedachte: sommigen helpen betekent anderen vergeten.
Maar de realiteit is heel anders.
Belgische asielen hebben adoptanten nodig.
Spaanse asielen ook.
Er zijn overal achtergelaten honden.
En lijden kent geen grenzen, geen talen, geen vlaggen.
Wanneer een hond je voor altijd verandert
Ik krijg soms de vraag waarom ik zo toegewijd ben aan Spaanse honden.
Waarom Galgos?
Waarom Podencos?
Het antwoord is eigenlijk heel simpel.
Ik hou van honden.
Alle honden.
Mijn hele leven heb ik mijn dagen gedeeld met een grote verscheidenheid aan honden. Kruisingen, Duitse Herders, een Beauceron, een Border Collie-kruising en ook twee Leonbergers, een ras waar ik dol op ben.
Grote honden hebben altijd een speciaal plekje in mijn hart gehad.
Hun geruststellende aanwezigheid, hun gevoeligheid en hun vermogen om een unieke band met hun gezin te smeden, maken al jaren deel uit van mijn leven.
Tegenwoordig heb ik er echter voor gekozen om geen honden van dat formaat meer te adopteren. Niet omdat mijn liefde voor ze is veranderd, maar omdat je soms eerlijk tegen jezelf moet zijn. Een Leonberger kan meer dan 60 kilo wegen, en in geval van nood of gezondheidsproblemen heb ik niet langer de fysieke kracht om zo'n hond te tillen.
Van een hond houden betekent ook je eigen grenzen kennen.
Hoewel ik van alle honden die mijn leven hebben gedeeld heb gehouden, hebben sommige een andere indruk achtergelaten.
De verhalen van Galgo's en Podenco's hebben me al tientallen jaren geraakt.
Lang voordat ik er ooit een in huis heb genomen.
Lange tijd waren het de honden die ik van een afstand observeerde. De honden waarvan ik de reddingen, adopties en soms hartverscheurende verhalen volgde.
Toen, op een dag, kwam Molly.
Een Podenco van de Canarische Eilanden.
En met haar ontdekte ik wat Podenco-liefhebbers vaak proberen te omschrijven zonder ooit helemaal de juiste woorden te vinden.
Die bijzondere gevoeligheid.
Die stille intelligentie.
Deze manier van observeren vóór handelen.
Deze onafhankelijkheid die een diepe band niet uitsluit.
En toen, een paar jaar later, kwam Capitán in mijn leven.
Mijn eerste Galgo.
En zo begon een immense liefdesgeschiedenis.
Ik zou kunnen praten over zijn elegantie, zijn zachtaardigheid, of zijn blik die duizend emoties kan uitdrukken zonder een enkel geluid.
Maar wie al eens een windhond heeft gekend, zal waarschijnlijk begrijpen wat ik bedoel zonder dat ik het verder hoef uit te leggen.
Er is iets bijzonders aan deze honden.
Iets dat een diepe indruk achterlaat.
En wanneer je een windhond in je leven laat, laat hij een indruk achter die nooit echt vervaagt.
Dan wil ik dit meteen koppelen aan het hoofdthema:
Betekent dit dat alle potentiële adoptanten voor een Galgo of een Podenco moeten kiezen? Natuurlijk niet. Want adoptie gaat niet over nationaliteit, of zelfs ras. Het gaat in de eerste plaats om verbinding.
Van een ras houden is niet altijd de juiste keuze.
Molly en Capitán hebben mijn kijk op honden ingrijpend veranderd.
Net als veel mensen die gecharmeerd zijn van Podenco's of Galgo's, zou ik uren kunnen praten over hun gevoeligheid, hun elegantie of hun ongelooflijke aanpassingsvermogen.
Maar van een ras houden betekent niet dat het voor iedereen geschikt is.
En dat is waarschijnlijk een van de belangrijkste dingen om te overwegen bij adoptie.
Een hond moet nooit gekozen worden omdat hij trendy is.
Ook niet omdat hij sympathie opwekt.
En ook niet omdat een foto ons hart heeft doen smelten.
Een hond deelt ons dagelijks leven tien, twaalf of soms wel vijftien jaar.
Zijn temperament, behoeften en unieke eigenschappen moeten harmonieus in onze levensstijl passen.
De perfecte hond bestaat niet.
Het beste ras bestaat niet.
Het beste asiel bestaat niet.
Het beste land van herkomst bestaat niet.
Er zijn simpelweg combinaties die min of meer geschikt zijn.
Een fervent wandelaar heeft niet per se dezelfde verwachtingen als een gepensioneerde.
Een gezin met jonge kinderen heeft niet dezelfde beperkingen als een alleenstaande die in een appartement woont.
Sommige mensen dromen van een rustige hond die hen overal kan vergezellen.
Anderen zoeken een onvermoeibare actieve partner.
Geen van deze keuzes is beter dan een andere.
Ze zijn gewoon anders.
Adopteren met je hart... en je verstand
Emotie is vaak het uitgangspunt bij een adoptie.
En dat is goed.
Maar het mag nooit het enige criterium zijn.
Wanneer een potentiële adoptant mij vraagt welke hond hij of zij moet kiezen, is mijn eerste vraag nooit:
"Welk ras spreekt u aan?"
Maar eerder:
"Hoe leeft u?"
Een gelukkige hond is immers in de eerste plaats een hond wiens behoeften aansluiten bij de realiteit van zijn gezin.
Een hond kent geen grenzen.
Daarom geloof ik niet dat er "beste" adopties bestaan.
Adopteren uit een Belgisch asiel is een fantastische keuze.
Een Spaanse hond adopteren is net zo fantastisch.
Het land van herkomst van de hond is niet het belangrijkste.
Het belangrijkste is om hem een leven te bieden dat bij hem past.
Want uiteindelijk, of hij nu geboren is in een Andalusisch dorp, op de Spaanse vlakte of slechts een paar kilometer van ons huis, een hond zoekt altijd hetzelfde:
veiligheid, begrip, respect voor zijn behoeften en een gezin waar hij zich eindelijk thuis kan voelen.
De mooiste reddingsactie is niet degene die de grootste afstand aflegt. Het is degene die een leven lang meegaat. ❤️🐾
Commentaires