ISLA 23 juin 2026
- Sit Happens

- 24 juin
- 6 min de lecture
Dernière mise à jour : 27 juin
ISLA - 0 -Journal d'un chien en famille d'accueil/Dagboek van een hond in opvang
Un appel à l'aide - un message de la responsable du refuge :le 11 juin :
"I think little ISLA needs to leave the shelter because she is shy and here does not have the chance to do nice things as wals with people. She loves dogs very very much and I think she would be very happy with you!!!!! She is 2 years old, adorable, sweet, She is my little soul. I love her so much! 🩷
On ne peut pas ne pas réagir. Le transport est réservé et Isla quitte le refuge ce 23 - 06 - 26 aux alentours de 16H.
Un long, très long voyage l'attend.
Il faut chaud, caniculaire même. Le camion se remplit à chaque arrêt. Elle n'est pas la première - d'autres chiens ont déjà quelques km de voyage derrière eux . Ensuite, le camion va se désemplir aux arrêts suivants.
Ils vont traverser l'Espagne, la France, le Belgique pour terminer leur voyage aux Pays-Bas.
ISLA voyagera un peu plus de 24h .
Een noodoproep - dit schreef de verantwoordelijke van de shelter op 11 juni
"I think little ISLA needs to leave the shelter because she is shy and here does not have the chance to do nice things as wals with people. She loves dogs very very much and I think she would be very happy with you!!!!! She is 2 years old, adorable, sweet, She is my little soul. I love her so much! 🩷
We kunnen niet zomaar toekijken en niets doen. Het transport is geregeld en Isla verlaat het asiel op 23 juni 2026 rond 16 uur. Een lange, heel lange reis wacht haar.
Het is heet, zelfs verzengend. De vrachtwagen raakt bij elke halte vol. Ze is niet de eerste – andere honden hebben al kilometers afgelegd. Daarna zal de vrachtwagen bij de volgende haltes weer leeglopen.
Ze zullen Spanje, Frankrijk en België doorkruisen om hun reis in Nederland te beëindigen.
Isla zal 24 uur reizen.

L'histoire d'ISLA
On ne sait pas grand chose de son histoire, comme pour la plupart des chiens de refuge.
Son histoire se déroule dans la Communauté autonome de Castilla-La-Mancha. Région connue pour ses pratiques de chasse avec des Galgos.... et tristement réputée pour le traitement que beaucoup réservent a leurs chiens.
C'était le 25 janvier 2026. Un couple,se promenant dans un petit village près d'Albacète, ont repéré cette ombre furtive.
Des os recouverts d'une peau noir ébène.
Elle était très craintive et il leur a fallu beaucoup de patience pour pouvoir l'attraper. La faim à finalement eu raison de la peur. C'est cette faim qui a fini par la sauver.
Attirée par la nourriture elle devait s'approcher des humains. La bienveillance, elle ne connaissait pas. Sa seule référence était sa vie avec celui qui l'a abandonné.
On ne saura jamais ce qu'elle a vécu, mais son âme est marqué à jamais.
J'ignore comment, mais ces personnes de coeur ont réussi à la capturer.
En date du 26 janvier 2026 elle rejoint le refuge de Soledad.
Un fantôme, mue par la peur. Il lui faudra plusieurs jours pour se lier aux autres lévriers, compagnons d'infortune. Peu à peu elle se montre plus confiante et plus joyeuse.
ISLA est jeune, elle doit avoir environ 2 ans. 2 ans et un lourd passé.
Elle n'est pas identifiée - on suppose qu'elle s'est "perdue" lors d'une chasse.
A 2 ans elle n'a connu que cruauté et famine... On ne rattrape pas le temps perdu, mais on est bien déterminé à lui offrir tout le bonheur et l'amour qu'elle mérite.
Veel weten we niet over haar verleden, zoals bij de meeste honden uit het asiel.
Haar verhaal speelt zich af in de autonome regio Castilië-La Mancha – een streek die bekendstaat om de jacht met galgo's... en berucht is om de manier waarop veel eigenaren hun honden behandelen.
Het was 25 januari 2026. Een stel dat een wandeling maakte in een klein dorpje bij Albacete, zag een vluchtige schim.
Niets meer dan botten, bedekt met een ebbenzwarte huid.
Ze was doodsbang en er was veel geduld voor nodig om haar te kunnen vangen. Uiteindelijk won de honger het van haar angst; juist die honger heeft haar gered.
Gelokt door voedsel moest ze wel naar mensen toe komen. Ze had nog nooit vriendelijkheid gekend; haar enige referentiekader was het leven dat ze had gedeeld met de persoon die haar had achtergelaten.
We zullen nooit precies weten wat ze heeft doorstaan, maar haar ziel draagt de littekens voor altijd met zich mee.
Ik weet niet hoe, maar deze goedhartige mensen slaagden erin haar te vangen.
Op 26 januari 2026 kwam ze aan in het asiel van Soledad.
Ze was als een geest, gedreven door angst. Het duurde enkele dagen voordat ze een band opbouwde met de andere windhonden – haar lotgenoten. Langzamerhand begon ze meer zelfvertrouwen en vreugde te tonen.
ISLA is jong; ze is ongeveer twee jaar oud. Twee levensjaren, en een zwaar verleden.
Ze is niet gechipt; we vermoeden dat ze tijdens een jachtpartij 'verdwaald' is geraakt.
Op haar tweede heeft ze niets anders gekend dan wreedheid en honger... We kunnen de verloren tijd niet inhalen, maar we zijn vastbesloten haar alle geluk en liefde te geven die ze verdient.
ISLA - 0+24H -
Le voyage fut long et éprouvant.
La chaleur, les cages remplies de congénères et certaines avec des chats.
Des stops - des congénères sortis de cages - d'autres obligés de rester - malgré leurs suppliques de les laisser sortir.
Ils ont beau vocaliser, rien n'y fait... leur cage reste fermée.
Peut-être l'arrêt suivant, ou encore celui qui suivra... On ne peut pas leur expliquer quand ils sortiront, ni même pourquoi ils sont là....
Le camion arrive enfin. Plus d'une heure de retard, mais qu'est-ce qu'une heure pour une future vie de bonheur.
Je tiens à féliciter L'association "Stichting Dogateers United" pour leur organisation.
Grace à leur collaboration avec Funeral Products .BV. ils ont un point de rendez-vous est hyper sécurisé. Un hangar fermé ou les chiens sont en sécurité.
Finalement on y est. ISLA, LAS et LATINA peuvent sortir... Un par un ils sont sortis du camion; ceux qui restent supplient. L'homme approche, une bouteille d'eau à la main. Ils reçoivent à boire, mais les portes restent closes.
ISLA est la première - aussitôt les pattes au sol, aussitôt elle reçoit son collier, son harnais et ses deux laisses. Sécurité oblige.
Elle se montre anxieuse et veut remonter dans le camion (lieu connu et sécure).
Une petite sortie à l'arrière du bâtiment ou les chiens peuvent se détendre les patounes et faire ce qu'il faut après un si long voyage.
Pour ISLA c'est trop stressant. Elle ne va pas laisser son odeur, même si les autres le font. Elle m'amène le long des clôtures - cherche la faille - le trou lui permettant de fuir. Fuir le danger qu'elle imagine - elle ne sait pas encore qu'elle est en sécurité.
On ne s'attarde pas, il fait chaud - la journée fut longue et elle n'est pas encore terminée.
De reis was lang en zwaar.
De hitte, de kooien vol met andere lotgenoten, sommige zelfs met katten.
Tussenstops – sommige dieren werden uit hun kooien gelaten – anderen moesten blijven, ondanks hun smeekbeden om eruit te mogen.
Hoeveel ze ook maar blaffen, het heeft geen zin... hun kooien blijven gesloten.
Misschien de volgende halte, of die daarna... We kunnen hen niet uitleggen wanneer ze worden vrijgelaten, of zelfs waarom ze daar zijn...
De vrachtwagen komt eindelijk aan. Ruim een uur te laat, maar wat is een uur nou vergeleken met een toekomstig gelukkig leven?
Ik wil de vereniging "Stichting Dogateers United" feliciteren met hun organisatie.
Dankzij hun samenwerking met Funeral Products BV hebben ze een zeer veilige ontmoetingsplaats: een afgesloten loods waar de honden veilig zijn.
Eindelijk zijn we er. ISLA, LAS en LATINA kunnen eruit... Een voor een worden ze uit de vrachtwagen gehaald; degenen die achterblijven, smeken. De man komt dichterbij met een fles water in zijn hand. Ze krijgen water, maar de deuren blijven gesloten.
ISLA is de eerste – zodra haar poten de grond raken, krijgt ze haar halsband, tuigje en twee riemen. Veiligheid voorop.
Ze is angstig en wil terug de vrachtwagen in (een vertrouwde en veilige plek).
Een klein stukje lopen naar de achterkant van het gebouw waar de honden hun poten kunnen strekken en hun behoefte kunnen doen na zo'n lange reis.
Voor ISLA is het te stressvol. Ze wil haar geurspoor niet achterlaten, zelfs niet als de anderen dat wel doen. Ze leidt me langs het hekken – op zoek naar een zwakke plek, een gat waardoor ze kan ontsnappen. Om te ontsnappen aan het gevaar dat ze zich inbeeldt – ze weet nog niet dat ze veilig is.
We blijven niet lang ; het is warm – het is een lange dag geweest en hij is nog niet voorbij.





















Lieve lieve Isla! Nu ben je veilig en mag je de tijd nemen om mensen te vertrouwen en het leven te omarmen! Je bent zo bloedje mooi… en ik weet zeker dat ook jouw ziel zo mooi is! Ik heb jouw ogen namelijk mogen zien… alles komt goed bij Vero en haar roedel